اجازه بدهید با انکه حرف به درد بخوری ندارم و صرفا می خواهم بنویسم که آرام شوم، بگویم که امروز فیلم Whiplash را برای بار چندم دیدم. هر بار البته یک قسمت از فیلم را می دیدم و این بار هم آن قسمت هایی که ندیده بودم را! فیلم باحالی است و از آن باحال تر shutter island است که ده بار دیدنش هم می چسبد. امروز سعی کردم کمی حواسم را به حرکت های دوربین جمع کنم و دیدم چه قدر ریز، هوشمندانه و نامحسوس اما تاثیر گذارند. چه قدر جالب و عالی! چه قدر دراوردن حسی که از یک سکانس انتظار می رود ظرافت کارگردانی می طلبد! دیدید بعضی دیالوگ ها در نمیاد؟ دیدید طرف همه بار عاشقانه یا فلسفی فضا را رو دوش دیالوگ های شعارگونه ی سریال های ایرانی می اندازد؟ خب سخت است اجرای بعضی چیزها ولی ناممکن نیست! راستش امروز نت چرخیدم با اینکه مشق!! داشتم و خب مثل روزهای دلتنگی های طاقت فرسا و فشار امتحانات دانشگاه، نشستم به جاش نت گردی کردم! البته در عین حال کار دیگری هم میکردم که لازم بود همان موقع انجام شود. بعد یک ویدیو دیدم از دو بچه ی 6 ساله که یکیشان مشکل ADHD داشت و چه قدر دلم سوخت از اینکه خودش را خیلی دوست نداشت، برعکس آن